TEMAT TYGODNIA: "W KRAINIE MUZYKI"

ŚRODA 20.05.2020
TEMAT DNIA: "MUZYKA KLASYCZNA"

I.  „Pląsy muzyczne” – zabawa relaksacyjna (masażyk). 

Dziecko siedzi za plecami osoby prowadzącej zabawę i wykonuje
masaż jej pleców zgodnie ze słowami i ruchami:

Idą słonie,                            (na plecach kładziemy całe dłonie)
potem konie,                        (na plecach kładziemy piąstki)
panieneczki na szpileczkach. (palce wskazujące z gryzącymi pieseczkami  
                                            – szczypanie)
Świeci słonko,                     (zataczamy dłońmi kółka)
płynie rzeczka,                    (rysujemy linię)
pada deszczyk.                   (uderzamy w plecy wszystkimi palcami)
Czujesz dreszczyk?             (łaskotanie).

Następnie zamieniamy się rolami z dzieckiem.

II. 

1. Słuchanie opowiadania Agnieszki Frączek pod tytułem "Koncert".

Koncert

Agnieszka Frączek

  W środę z samego rana do przedszkola przyjechali muzycy. I przywieźli ze sobą przeróżne instrumenty - jedne wielkie, inne malutkie, a wszystkie błyszczące i rozśpiewane. Dzieci przyglądały się im z ogromnym zainteresowaniem. Pan dyrygent, do którego wszyscy zwracali się „maestro”, opowiadał po kolei o każdym z instrumentów, a muzycy wydobywali z nich czarodziejskie dźwięki. Mnóstwo przy tym było niespodzianek! Najpierw się okazało, że ta trąba, pozwijana jak ślimak
w muszelce, to wcale nie trąba, ale waltornia, a ta druga, długa jak wąż, to… to puzon! 
  - Niemożliwe - nie chciał wierzyć Staś. - Jak to puzon? Przecież puzon powinien być długi i pyzaty, a ten jest długi i chudy!
  Po trąbach nie-trąbach przyszła kolei na klarnet, skrzypce (które wcale nie skrzypią). A wreszcie na basetlę, która w ogóle nie jest podobna do basseta. I bałałajkę, która niestety nie ma nic wspólnego z bajką…
  Ale nie szkodzi - to spotkanie i tak było ciekawsze od najciekawszej bajki.
A po południu dzieci postanowiły dać własny koncert.

Po wysłuchaniu opowiadania dziecko odpowiadają na pytania: 

Jaki jest tytuł opowiadania? Jak wyglądał koncert w przedszkolu? Jak nazywała się osoba, która dowodziła całym koncertem? Jakie instrumenty były wymienione w opowiadaniu?Do czego chłopiec porównywał waltornię? Jaki instrument przypominał mu węża? Czy Tobie jakieś instrumenty coś przypominają?

!Powinniśmy wyjaśnić dziecku niezrozumiałe słowa – ponownie czytać opowiadanie, a gdy dziecko nie rozumie znaczenia danego słowa, wyjaśniamy mu na bieżąco pojęcia, ewentualnie pokazujemy zdjęcia, np. instrumentów; możemy też znaleźć dziecku, np. na YOU TUBE nagrania do wysłuchania pojawiających się w opowiadaniu instrumentów. Ważne, by było to nie w trakcie pierwszego czytania, gdyż dziecko nie skupi uwagi na fabule i ogólnym zrozumieniu sensu.

2. Praca plastyczna - „Żywe instrumenty”.

Dajemy dziecku konturowy rysunek instrumentu (zał.1 - do wyboru; można też użyć rysunek znaleziony przez Państwa). Dziecko zastanawia się, co mu przypomina dany instrument, a następnie kredkami dorysowuje do niego odpowiednie elementy i koloruje obrazek (nie zapomina o tle!).

III. Tradycyjna zabawa - „Jestem muzykantem”.

Jestem muzykantem, konszabelantem. (dziecko i osoba prowadząca      
                                                         wskazują siebie)
My – muzykanci, konszabelanci. (rozkładają ręce, wskazując siebie 
                                                  nawzajem)
Ja umiem grać, my umiemy grać: (wskazują siebie, a potem siebie     
                                                  nawzajem)
A na czym?
A na flecie, fiju fiju…
A na flecie, fiju fiju…
A na flecie, fiju fiju…
A na flecie bęc.                         (naśladują granie na flecie)

Jestem muzykantem, konszabelantem. (jak wyżej)
My – muzykanci, konszabelanci.        (jak wyżej)
Ja umiem grać, my umiemy grać:        (jak wyżej)
A na czym?
A na bębnie bumtarara, bumtarara…
A na bębnie bumtarara, bumtarara…
A na bębnie bumtarara, bumtarara…
A na bębnie bęc. (naśladują grę na bębnie)

Jestem muzykantem, konszabelantem. (jak wyżej)
My – muzykanci, konszabelanci.        (jak wyżej)
Ja umiem grać, my umiemy grać:       (jak wyżej)
A na czym?
A na trąbce trutututu, trutututu…
A na trąbce trutututu, trutututu…
A na trąbce trutututu, trutututu…
A na trąbce bęc. (naśladują grę na trąbce)

Jestem muzykantem, konszabelantem. (jak wyżej)
My – muzykanci, konszabelanci.        (jak wyżej)
Ja umiem grać, my umiemy grać:       (jak wyżej)
A na czym?
A na skrzypcach…

(I tak dalej wg pomysłu dziecka).

IV. „Orkiestra” – swobodne wypowiedzi dziecka na podstawie własnych doświadczeń. 

Zadajemy dziecku pytania:

Co postanowiły dzieci na koniec opowiadania wysłuchanego na początku zajęć?(jeśli zaistnieje potrzeba, czytamy dla przypomnienia dziecku tekst) Czym jest orkiestra? Kto gra w orkiestrze? Kto oprócz muzyków jest potrzebny w orkiestrze? 

Prezentujemy dziecku ilustrację orkiestry (Plac zabaw. Pięciolatek. Część 4. Strona 16b). Omawiamy z dzieckiem układ orkiestry. Dziecko nazywa instrumenty na obrazku (w razie potrzeby pomagamy mu; możemy też znaleźć dziecku, np. na YOU TUBE nagrania do wysłuchania pojawiających się na ilustracji instrumentów). 

VI. KARTA PRACY - Plac zabaw. Pięciolatek. Część 4. Strona 16 a (tylko dolne) i b.

zał. 1

                             Nina Borzędowska
Justyna Muszner