TEMAT TYGODNIA: "TAJEMNICE KSIĄŻEK"

WTOREK 05.05.2020
TEMAT DNIA: "JAK POWSTAJE KSIĄŻKA"

I. 

1. Zestaw ćwiczeń gimnastycznych:

1. „Tajemnicza książka” – dziecko otrzymuje książkę, którą kładzie na głowę. Stara się utrzymać ją w tej pozycji podczas wykonywania kolejnych poleceń: Obracamy się, Tańczymy, Chodzimy bokiem, Kucamy, Chodzimy do tyłu itp. Powtarzamy zadanie kilka razy. 

2. „W księgarni” – dziecko zajmuje dowolne miejsce w pokoju. Leży na boku. Na hasło: Książki się otwierają! – przechodzi do leżenia na wznak, wyciąga na boki wyprostowane ręce i nogi.
Na hasło: Kartki się przewracają! – klaszcze w dłonie (mówimy, ile stron ma książka, a dziecko tyle razy klaszcze). Na hasło: Książki się zamykają! – powraca do pozycji wyjściowej – leżenie na boku, nogi podkurczone. Gdy powiemy: Książki stoją na regale, przechodzi do stania na baczność.

3. „Odgadywanie tytułów bajek” – dziecko przedstawia za pomocą gestów i ruchów postać z jakiejś bajki, a prowadzący zabawę z dzieckiem musi odgadnąć jej tytuł. Po udzieleniu poprawnej odpowiedzi następuje zamiana ról.

4. „Nasze nogi” – osoba prowadząca zabawę tworzy z dzieckiem parę. Przechodzą do leżenia na plecach. Dotykają się stopami
w taki sposób, aby nogi zgięte w kolanach tworzyły w powietrzu kąt prosty. „Siłują się” stopami, próbując wyprostować nogi. Ćwiczenie wykonują w taki sposób, żeby nie odrywać stóp od
stóp partnera. Następnie odpychają się od siebie stopami. 

2. Wprowadzenie głoski "f" (litery "f, F" dzieci chętne).

- przed dzieckiem kładziemy odwrócone obrazkiem do dołu zdjęcie farb,

- czytamy dziecku zagadkę do rozwiązania:

"Maczając w nich pędzel
wiele, wiele razy
malujemy ściany,
a czasem obrazy"

(farby)

- po udzieleniu odpowiedzi dziecko sprawdza czy odpowiedziało dobrze odsłaniając obrazek:

- dziecko dzieli wyraz farby na sylaby i podaje ich liczbę,

- dziecko podaje głoskę jaką rozpoczyna się wyraz "farby",

- dziecko podaje głoskę jaką kończy się wyraz "farby",

- dziecko podaje po kolei głoski występujące w wyrazie "farby", każdą wymienioną głoskę ilustruje kładąc przed sobą biały kartonik,

- dziecko przelicza liczbę głosek w wyrazie "farby" (liczy liczbę ułożonych przez siebie kartoników),

UWAGA! DLA DZIECI CHĘTNYCH

- dziecko podaje po kolei głoski w wyrazie "farby", określa czy dana głoska jest samogłoską czy spółgłoską kładąc przed sobą kartonik w odpowiednim kolorze (samogłoski - kartonik czerwony, spółgłoski - kartonik niebieski),

- prezentujemy dziecku małą i wielką drukowaną literę "F,f" (uwaga! litery muszą być drukowane, bez tzw. szeryfów, najlepiej sprawdzi sie tu czcionka "Arial"),

F f

- dziecko zastępuje małą, drukowaną literą "f" odpowiedni kartonik w modelu głoskowym wyrazu "farby" (uwaga! nie likwidujemy ułożonych wcześniej modeli, każdy układamy jeden pod drugim):

- rozkładamy przed dzieckiem pozostałe litery potrzebne do ułożenia wyrazu "farby" (a, r, b, y) , a dziecko zastępuje nimi odpowiednio pozostałe kartoniki w modelu głoskowym wyrazu "farby",

- dziecko otrzymuje kartonik z napisem do globalnego czytania wyrazu "farby" i umieszcza go pod obrazkiem z farbami;

KARTA PRACY:

Nazwij obrazki. Pokoloruj obrazki rozpoczynajace się głoską "f" (zał.1). Nazwy pokolorowanych obrazków najpierw podziel na sylaby i podaj ich liczbę, a następnie na głoski i również podaj ich liczbę. Podaj przykłady innych wyrazów z głoską "f" na początku. Po podaniu przykładów przez dziecko razem z nim próbujemy wymyślić jeszcze inne wyrazy z głoską "f" na początku.

II. Zabawy ruchowe 

1. „Wąską ścieżką” – rozkładany skakankę (jeśli nie posiadamy skakanki możemy ją zastąpić, np. sznurkiem), a dziecko musi przejść po niej noga za nogą; 

2. „Dziecko i pszczoła” – dziecko biega swobodnie po pokoju i udaje, że zbiera kwiatki. Na odgłos bzyczenia pszczoły ucieka do domku (w wyznaczone miejsce). Gdy pszczoła odleci, wraca do
zbierania kwiatów;

3. „Obiegnij swoją parę” – dziecko siedzi na przeciwległym końcu pokoju. Na klaśniecie dziecko wstaje i obiega osobę prowadzącą z nim zabawę, która siedzi w przeciwległym końcu pokoju i wraca na swoje miejsce.

III.  "Mała książka o książce" – wysłuchanie opowiadania Agnieszki Filipkowskiej i rozmowa na jego temat.

Mała książka o książce

Agnieszka Filpkowska

Julka już od kilku dni nie chodziła do przedszkola. Miała anginę i musiała zostać w domu. Mama nie zawsze miała czas, żeby się z nią pobawić, czy poczytać jej jakąś książkę, bo była zajęta nadrabianiem
zaległości w pracy. Żeby się nie nudzić, dziewczynka wymyślała sobie przeróżne zajęcia. Najbardziej spodobało jej się tworzenie własnych, barwnie ilustrowanych książeczek. Kilka kartek papieru składała na pół, wkładała jedną w drugą i po zrobieniu na grzbiecie dwóch otworów dziurkaczem, związywała wszystko razem ozdobną wstążeczką. Potem zabierała się do zapełniania stron obrazkową opowieścią, gdzieniegdzie opatrzoną prostym słowem, które już potrafiła samodzielnie
napisać.
–– Mamo, jak będę duża, to zostanę księgarnią – oznajmiła pewnego dnia Julka pochłonięta ozdabianiem swoich małych arcydzieł.
–– Doprawdy? – rzuciła mama, zerkając na córkę znad laptopa, po czym zanurzyła usta w zimnej już kawie, tylko po to, by nie wybuchnąć śmiechem. – To znaczy, czym dokładnie będziesz się zajmować?
–– No jak to czym? Robieniem książek, tak jak teraz – odpowiedziała dziewczynka.
–– Wiesz, córciu, księgarnia to właściwie nie jest osoba, tylko miejsce, taki sklep, w którym można kupić książki. I tam pracują księgarze albo księgarki, czyli osoby, które powinny znać się na literaturze,umieć coś doradzić, polecić – wyjaśniła mama. – Ale zanim książka trafi do księgarni, nad jej powstaniem pracuje wiele osób.
–– No popatrz, a ja robię wszystko sama i to jeszcze z anginą – rzekła z dumą Julka.
–– Tak, jesteś bardzo dzielna – przyznała ze śmiechem mama. – I wiesz co? Mam dla ciebie ciekawe zadanie. Co powiesz na stworzenie książki o tym, jak powstaje książka?
–– Super pomysł! – ucieszyła się mała artystka. – To od czego powinnam zacząć?
–– Hmmm… Najpierw powinnaś narysować las.
–– Jak to? To książki powstają w lesie?
–– Nie w lesie, tylko z lasu, a dokładnie z rosnących w nim drzew, które są ścinane, potem odpowiednio mielone i w specjalnej fabryce przetwarzane na papier – sprostowała mama.
Julka zostawiła na razie stronę okładki pustą. Na kolejnej zaś naszkicowała stojące w szeregu drzewa o rozłożystych koronach. Od nich skierowała strzałkę w stronę złożonej z prostokątów i trójkątów
fabryki z dymiącymi kominami. A dalej narysowała pokaźną stertę papierów. I czekała na dalsze wskazówki.
–– Teraz potrzebujemy autora, czyli osoby, która wymyśli opowieść. Od niego wszystko zależy. To on tworzy świat, jaki będziesz sobie później wyobrażać jako czytelnik. Zapełnia ten świat bohaterami, którym pozwala przeżywać różne przygody – kontynuowała mama. – To on w magiczny sposób przemienia pustą kartkę papieru w barwną, tętniącą życiem historię.
W Julkowej książeczce wnet pojawił się pochylony nad dużym zeszytem mężczyzna w okularach, trzymający w ręce coś, co chyba miało być długopisem. Z głowy pisarza „wypączkowała” chmurka pełna pomysłów autora. Była tam królewna w krzywej koronie, ziejący pomarańczowym ogniem smok i rycerz z mieczem w dłoni.
–– Piękne te twoje rysunki – skomentowała mama z uznaniem. – Może zamiast księgarnią, zostaniesz ilustratorką. To kolejna ważna osoba tworząca książkę.
–– Czasami ważniejsza od pisarza, prawda? Bo w niektórych książkach są tylko obrazki, tak jak w mojej! – ożywiła się Julka. – Wiem! Na następnej stronie narysuję siebie, jak tworzę ilustracje do mojej książki! – I tak też zrobiła.
–– Dobrze, to teraz czas na współpracę z wydawnictwem – podsumowała mama. – Pracują tam redaktorzy, którzy podpowiadają autorowi, jak ulepszyć napisany tekst, dokonują korekty, czyli poprawiają znalezione błędy, i przygotowują książkę do druku.
–– A na czym polega to przygotowanie? – zainteresowała się mała ilustratorka.
–– Na wybraniu odpowiedniego koloru, kształtu czy wielkości liter, rozmieszczeniu tekstu oraz ilustracji na stronie, na zaprojektowaniu okładki i stron tytułowych – wyliczała mama. – O, widzę, że już naszkicowałaś małe wydawnictwo.
–– Tak, tu jest redaktor, który czyta książkę i poprawia błędy – objaśniała Julka, wskazując postać siedzącą przy nieforemnym biurku. – A ten wybiera najładniejsze literki z tych powieszonych na
maleńkich wieszaczkach.
–– Pięknie! – zachwyciła się mama. – Choć wiesz, dziś pisarze i redaktorzy zwykle pracują na komputerach, tak jest szybciej i wygodniej – dodała rozbawiona. – Ciekawa jestem, jak narysujesz drukarnię, do której właśnie zmierzamy. Są tam specjalne maszyny, które na ogromnych arkuszach papieru drukują wiele stron książki jednocześnie. Potem te arkusze trzeba odpowiednio pociąć, złożyć w całość i skleić albo zszyć. A na koniec oprawić w piękną okładkę.
I tak powstał szkic drukarni, w której drukarze, niczym dzielne krawcowe, próbowali okiełznać pokrytą mrówczym pismem płachtę papieru za pomocą nożyczek oraz igły z nitką.
– Brawo, Julciu! – Mama pogładziła córkę po głowie. – Tak właśnie powstaje książka, która zostanie teraz wysłana do księgarni, gdzie stanie na półce, a potem trafi do rąk czytelników.
–– A moja, jak już wyzdrowieję, trafi do Julka, którego narysuję na okładce z otwartą książką na kolanach! – oznajmiła radośnie dziewczynka, dumna ze swojego dzieła.

Pytania do dziecka: Jakie osoby występują w opiwiadaniu? dlaczego Julka nie chodziła do przedszkola? Co robiła Julka, żeby jej się nie nudziło w domu podczas choroby? Kim chciała zostać Julka jak dorośnie? O czym opowiadała Julce mama/ Jaką historię opowiadała Julce mama? Jakie są etapy powstawania książki (jak nazywają się osoby, które tworzą książki na poszczególnych etapach i czym zajmuje się każda z nich)?

IV. Oglądanie filmu "Jak powstaje książka" - film dostępny na:

https://www.youtube.com/watch?v=icdV3QZb10Q

V. Przypomnienie piosenki pod tytułem "Lubimy bajki" muz. Tomasz Strąk, sł. Stanisław Karaszewski. Nauka na pamięć drugiej zwrotki utworu. Śpiewanie nauczonego tekstu.

Lubimy bajki

muz. Tomasz Strąk, sł. Stanisław Karaszewski

Oj rety, rety, co tu się dzieje,
wszędzie są wróżki i czarodzieje.
To nie do wiary, ja chyba śnię,
wszystko, co zechcę, to spełnia się!

Ref.: No, bo my lubimy bajki,
wtedy, kiedy jest nam źle.
My lubimy takie bajki,
które dobrze kończą się.

Jeden ruch różdżką, jedno zaklęcie,
oto księżniczka tańcuje z księciem.
Wróżka Kopciuszka stroi na bal,
tylko macochy trochę mi żal.

Ref.: No, bo my lubimy bajki...

Abrakadabra, hokus–marokus,
w czarach jest siła i mnóstwo pokus.
Dla czarodzieja przestroga ta,
aby nie zbudził śpiącego zła.

Ref.: No, bo my lubimy bajki...

zał.1

Nina Borzędowska
Justyna Muszner